Betekenis en inspiratie van mijn muzikaal met AI-bewerkte liedjes (songteksten zijn geheel van Alex de Brouwer zelf)

The Birds Bear Birth is geïnspireerd door grote voorbeelden in de samenleving, zoals voor mij S. Jeyapragasam, Hazrat Inayat Khan, Mahatma Gandhi, Martin Luther King, Nelson Mandela, Moeder Meera, Amma en mijn drie interculturele verliefdheden, het innerlijk met je meedragen van rolmodellen, hun vrijheid en liefde in je eigen leven proberen te integreren om vandaaruit te proberen een beter mens te worden. Het gaat over het trachten te leven vanuit je hogere Zelf, de parel die jij in de kosmos of in Gods Hand bent, waarbij je je rolmodellen nodig hebt. Muzikaal is het eigenlijk geïnspireerd door klassieke symfonische muziek en symfonische pop en rock, zoals I Want You (She's So Heavy) van The Beatles, en in eerste aanleg was het ook een liefdeslied, maar met AI heb ik er een soulnummer van laten maken. Het bezielende is daardoor misschien nog wel groter geworden en het vreugdevolle komt daardoor wellicht nog wel beter over. Tussen het liefdeslied en de ode aan mijn grote voorbeelden in, is het geïnspireerd toen ik in Chennai waar ik stage liep voor Nesakarram, hoorde dat een kind dat ook in de informele schoolklasjes kwam, bij een ongeval op het werk was overleden. Misschien heb ik hem wel eens gezien, ik wist niet wie het was, maar ik stelde me voor, stel wel dat je er een band mee had opgebouwd. Vandaar kwam er ook de tekst in 'and I'm calling up, up your working soul' zowel verwijzend naar het werk dat hij deed, als hoe hij vanuit de hemel via mijn Zelf in mijn bewogen ziel doorwerkt. Later werd dat getransformeerd naar die Mahatma's, ofwel grootse zielen, die ik noemde.

Koyaanisqatsi y los Kayapo is geïnspireerd door de film Koyaanisqatsi en de destructie in de Amazone, die inheemse volken ondervinden, waaronder de Kayapo, die ook nog eens leefgebied wordt afgenomen door de bouw van de Belo Monte Dam en de industrie en bewoning die daaromheen gepland is. Maar natuurlijk gaat het ook over de afbraak van het Amazonewoud, door houtkap en het voor landbouw platbranden van het regenwoud. De film Koyaanisqatsi en dit lied gaan voor mij ook over de destructieve aard van de kapitalistische markt- en groeieconomie en consumptiemaatschappij, met bijpassende milieu- en sociaal-maatschappelijke problemen. Het gaat ook over mij als autist, hoe ik vaak niet meekan in de overprikkeling en snelheid van de vertechniseerde samenleving (en daarin is het ook geïnspireerd door de Franse filosoof en socioloog Jacques Ellul), en moet ik dit überhaupt willen? Het nummer is ook door punk geïnspireerd (door bands als Crass en Dead Kennedys, zowel muzikaal als tekstueel) en wat AI er van heeft gemaakt, komt heel dicht bij de melodie en de sound die ik in mijn hoofd had.

Africa Counters Africa Counts is geïnspireerd door teksten en muziek van reggae en de Afrobeat van Fela Kuti. Deze AI-versie komt redelijk dicht bij hoe ik het in mijn hoofd hoor, al mogen de coupletten en refreinen wel iets minder mooi en iets geëngageerder klinken. De tekst Africa counters Africa counts & beauty, beauty African soul klinkt melodieus precies zoals ik het als head writer gecomponeerd heb. Dit lied gaat over de emancipatie van zwart Afrika. Dat voortgezet kolonialisme en verkapte apartheid Afrika nog in een houdgreep van de westerse status quo en paradigma's houdt. Hun wordt gezegd mee te moeten doen aan de kapitalistische markteconomie met haar groeidwang en uitbuiting van de armen en het ontwikkelen van een consumptiecultuur. Daarbij wordt de Afrikaanse cultuur geslachtofferd ten koste van die consumptiecultuur en lenen op basis van (ook nog eens een hele hoge) rente, waarbij rente op rente gestapeld wordt. We kunnen wel spreken over mensenrechten in Afrika, maar we hongeren mensen uit, maken winsten uit wapenhandel voor plaatselijke conflicten en de gezondheidszorg laten we hun pakkie an, op enkele NGO's die wel in medische hulpmiddelen voorzien na. Ook de groene revolutie is marktgerichte uitbuiting, die het milieu verwoest, die de bodem uitdroogt en vergiftigt (met Monsanto's bestrijdingsmiddel Roundup), mensen ziek maakt en niet de beloofde opbrengsten levert.

Where Stars Shine Best is ondanks AI-muziek erg dicht bij het nummer gebleven dat ik innerlijk hoor, vooral in de zangmelodie. Het is in eerste instantie geïnspireerd door mijn liefde voor de Indiase Sudha, maar werd later ook relevant in relatie tot twee verliefdheden voor een Turkse. Het is geïnspireerd door de lessen van S. Jeyapragasam, van het The Vallimammal Institution van het Gandhi Museum in Madurai, in geweldloosheid en de spirituele en sociaal-maatschappelijke kernboodschap van Mahatma Gandhi. Ook is het geïnspireerd door boeddhistische meditatie, het geëngageerde boeddhisme van Thich Nhat Hanh, taoïsme en aartsengel Michaël, die voor sociale rechtvaardigheid strijdt. Tevens bouwt het voort op de muziek van The Go-Betweens, The Beatles, duetten, country, bhajans en andere spirituele muziek.

The Pregnant Passenger's Poetry is mijn lijflied waarvan de body rond mijn 19e levensjaar is ontstaan en gaat over risico's mogen en durven nemen in het leven en het contact met de innerlijke zon en het innerlijke licht, het imaginatief zwanger zijn met beelden, idealen, wensen en aspiraties. Daarin is het ook een verzet tegen burgerlijkheid en een materialistisch leven, zonder zelfstandig nadenken, diepere inzichten en verbeelding toepassen op het leven. Het is triest dat dit voor veel mensen in Nederland en de wereld moeilijk mogelijk is, door of andere keuzes in het leven die ze conditioneren of/en omgevingsfactoren die aan conditionering bijdragen en Zelfverwerkelijking bemoeilijken, waardoor een slaafs leven opdoemt. Een citaat, dat ook voor dit lied een inspiratie is, van de Kiowa auteur N. Scott Momaday, onderstreept dit: 'We are what we imagine. Our very existence consists in our imagination of ourselves. Our best destiny is to imagine, at least, completely, who and what, and that we are. The greatest tragedy that can befall us is to go unimagined.' Het lied is dan ook door inheemse wijsheid geïnspireerd ook hoe zij, en het universeel soefisme van Hazrat Inayat Khan, de eenheid van alle leven, de natuur, de mensheid en levensbeschouwelijke visies en levenshoudingen ziet. Het lied is tekstueel tevens geïnspireerd door zes nummers van The Police's Ghost In The Machine: Spirits In The Material World, Every Little Thing She Does Is Magic, Invisible Sun, Rehumanize Yourself, One World (Not Three) en Secret Journey. Bovendien is het in de tekst geïnspireerd door drie nummers van Later is al lang begonnen van Het Klein Orkest: het titelnummer, Verloren tijd en 26.000 dagen. Muzikaal is het geïnspireerd door nummers als Release van Aztec Camera, Queen's Bohemian Rhapsody, Prince's The Cross, Ravel's Bolero en Indiase raga's. Van dit lied maakte AI wel een heel ander lied dan ik innerlijk hoorde en dat is ook wel logisch want het heeft ook geen gangbare songstructuur en AI kan niet mijn zangmelodie kennen. Ik vind deze AI-versie aardig in elkaar zitten, maar met te weinig rust en interactie erin en er mocht wel meer bezieling in zitten. Het intro is voor mij een children clapping song (dat begint met 'one' in plaats van 'mmm' in AI, dat waarschijnlijk een kopieer/plak/typ fout van mij is en die zijn er meer op mijn album voor de goede luisteraar, maar ik heb bewust steeds voor de eerste outcome gekozen), dan komt in mijn klankvoorstelling een rustig harmonieuzer eerste deel dan de bridge (in de AI-versie kun je nauwelijks van een bridge spreken) met spoken word voor het tekstgedeelte 'An old woman...' en dan een nerveuzer, sneller en luider tweede deel.

Outcast Heroine is geïnspireerd door de documentaire Outcast Heroes en mijn stageverblijf in India. Sommige 'hogere' kasten zijn in de veronderstelling dat zelfs als een outcast een schaduw over je werpt, dat dat negatief karma beïnvloedt, dat dat besmettelijk is. Outcasts of kastelozen worden als minder gezien dan mensen. Er zijn in India in dorpen en steden zelfs wijken en buurten die louter aan kastelozen zijn toegewezen en waar ze water oppompen op hun terrein en waar de 'hogere' kasten angstvallig wegblijven. Mijn lied gaat over de emancipatie als vrouw en mens van een buitenkastelijke en de strijd die dit inhoudt en het gaat over de strijd in het opkomen voor de rechten van haar kinderen, dat ze een waardige toekomst mogen opbouwen in hun leven en werk, wie ze als mens zijn en waar ze voor staan. Dit lied was oorspronkelijk meer als gangbaar popliedje geschreven, geïnspireerd door liedjes met blazers en misschien ook wel Slow Slow Music van The Go-Betweens, maar een soulnummer maakt het lied wellicht nog beter en de zangmelodie is erg dicht gebleven bij zoals ik dat innerlijk hoor.

Bricks Of Poverty is geïnspireerd op vier soorten kinderarbeid die ik, Alex de Brouwer, tijdens mijn stage in Tamil Nadu, India, zag: huishoudster in een extern gezin, stenendraagster in de bouw, coolie (ofwel sjouwer voor de Indiase spoorwegen) en een productiemedewerkster in een luciferfabriekje. Het couplet van de coolie is tevens geïnspireerd door de film Salaam Bombay! waarin the chiller room een heropvoedingsinstituut is, voor veelal dakloze kinderen, die op straat leven, slapen en werken. Het lied gaat ook over het psychologische en sociologische muurtje dat kinderarbeiders, zonder onderwijs, de ruimte voor spelen en met regelmatig uitbuiting en mishandeling en soms ook seksueel misbruik, om zich heen bouwen en de emancipatie van daaruit willen breken, geïnspireerd op het The Wall thema van Pink Floyd. Muzikaal en tekstueel is het lied ook geïnspireerd door Fight For Your Right en No Sleep Till Brooklyn van de Beastie Boys. Muzikaal heeft AI er een wat andere rockversie van gemaakt, maar houdt het nummer wel zijn bedoelde karakter.

Your Own (He)Art is tekstueel geïnspireerd door nummers als Zinloos van Lange Frans, Baas B en Ninthe, Zwartwit van de Frank Boeijengroep, Real Men van Joe Jackson, Army Dreamers van Kate Bush, Beat It van Michael Jackson en de originele filmmusical van The West Side Story. Het gaat over racisme en groepsgeweld en doet dit in mijn lied vooral vanuit een psychologische en sociologische bril. Daarin gaat het lied ook over als wapen tegen conditionering (zoals in groepsgeweld en racisme), leren je eigen ziel, vanuit je Zelf zijn, observeren en daarin je vrijheid, creativiteit, zelfbeheersing en liefde vinden. Het handelt over je authentieke Zelf ontdekken, de parel die jij bent in Gods of de kosmos' Licht, in je innerlijke leven, je hart en je eigen (levens)kunst en je creatieve en scheppende vermogen dat daarin huist. Het refrein is oorspronkelijk zowel tekstueel als muzikaal geïnspireerd door Tears For Fears' eerste album, met nummers als  Pale Shelter, Change, Start Of The Breakdown. Het Stop this comedy refrein was ook in die tijd ontstaan en in mijn herinnering mijn eerste Engelstalige liedje, rond mijn 17e. De coupletten, die aanvankelijk ook Tears For Fears-achtig waren en aanvankelijk gingen over relatieproblemen, zoals ik die als als kind bij mij ouders en later mijn pleegmoeder en vader heb gekend, zijn in tweede instantie in mijn innerlijk gehoor geïnspireerd door spoken word zoals Anne Clark en rap en kregen daarmee de huidige tekst. De zangmelodie van het refrein, zoals ik die in mijn klankvoorstelling in me meedroeg, is in de AI-productie redelijk overeind gebleven, maar de coupletten zijn gemelodiseerd en ook arrangement en productie zijn heel anders geworden, in een Turks geïnspireerd poppy nummer, dat op het Eurovisie Songfestival niet zou misstaan, als het korter was geweest. Overigens zou het daar vast geen winner zijn, tekstmatig te weinig herhaling en te intellectueel. 

Soul-Shapes And Sand-Storms is geïnspireerd door mijn achtereenvolgens studiereis door geheel Marokko en mijn snuffelstage en rondreis door de Hoge Atlas in Marokko. Het is meer een beschrijving van de eigen illusies en waarnemingen, dan een sociaal-maatschappelijk relaas. Het gaat over de mooie jonge dames tijdens de moussem, een cultureel festival in de Hoge Atlas, de mensen in de woestijn die 'de toerist' minachten en de gastvrijheid van de Berbers in de Hoge Atlas, die je hartelijk ontvangen en delen in eten en onderdak. Het lied is geïnspireerd door a capella zang en Arabische muziek. Al is de zangmelodie wat veranderd in deze AI-opname, de geest van het lied blijft goed overeind.

The Reappearance Of Christ is oorspronkelijk geïnspireerd door mijn tweede verliefdheid voor een Turkse vrouw in een Björkachtig lied (zoals in Jóga), met een tekst als 'I'll come back to you, you will come back.' Dat zal dit leven wel niet meer gebeuren, maar ik geloof dat er een onverwoestbare band is die tijdloos is en voort zal duren, soortgelijk als een contact met je of een Meester of gids onverwoestbaar is, ook daar is er een diepere klik die niet te vernietigen is. Ik heb deze oorspronkelijke versie geschreven toen ik als GIS-medewerker in Wageningen werkte en daar over de Wageningse Berg liep, me voorstellend dat ik door de Schotse Hooglanden liep, met haar lochs en ruige kusten, die verliefdheid als een imaginatieve presentie en imaginatief zwanger zijn bij me dragend. Later werd het een gospelsong die een pelgrimage beschrijft van Glasgow, via The West Highland Way naar Iona, waarin ik imaginatief de Christus bij me draag. De refrein- en de derde couplettekst werden veranderd. Ik heb het in dit lied niet alleen over Jezus Christus, maar ook Wereldleraar Maitreya, zoals Share International daarover communiceert, die de Christus is die ook hindoes, boeddhisten, joden, moslims, sikhs enzovoorts, onder hun naam verwachten, onder wiens vleugels de diverse levensbeschouwelijke visies (ook de materialistisch wetenschappelijke, atheïstische, agnostische, anarchistische en humanistische) dichter bijelkaar zullen komen in een cultuur en sociaal-maatschappelijke praktijk van geestelijk en materieel samen delen.

 

Over AI

Ik heb verschillende reacties gekregen op mijn liedjes en als het om de liedjes en zeker ook mijn eigen teksten an sich gaat was dat meestal positief. Als het om je teksten op AI-muziek ging was de strekking regelmatig 'gepolijst' (wat zeker klopt) en 'minder creatief' (wat zeker ook klopt), al heb ik ook (zeer) positieve reacties op de muziek en/of de liedjes als geheel gehad. Het blijft natuurlijk het mooiste als muziek live door creatieve, toegewijde en virtuoze geesten gespeeld blijft worden, zonder het menselijke in contact met de Geest en het Zelf kunnen we niet. Maar mijn liedjes hadden al een melodieuze Geest en een eigen tekst, alleen ben ik niet virtuoos in het spelen van een instrument, een head writer als het gaat om componeren en AI met haar creatieve en muzikale algoritmen kan dan uitkomst bieden en toch met iets relatiefs origineels komen, met goede arrangementen in een degelijke productie. Regelmatig kwam wat ik melodieus in mijn hoofd had, dicht bij wat AI er van maakte, en een bepaalde songstructuur vergroot de kans op een bepaalde melodieuze opbouw en AI herkent dit en kan daarmee soms dicht bij een gecomponeerde melodie blijven. Of dit nu met een instrument of als head writer gecomponeerd is. Ik ben het ook niet eens met de regelmatige kritiek dat het met AI geen ziel zou hebben. Ja, het is meer gepolijst, maar AI heeft er wel een ziel ingelegd en kan bezielender en zuiverder zingen dan ik dat kan. Zo zijn de soulnummers wel echt soulnummers en is de punk ook echt begeesterd in mijn beleving. In mijn ogen legt AI er wel degelijk een gevoel in, ook al is dat een algoritmisch samenraapsel van diverse stemmen en instrumenten. Het is zeker wel minder authentiek, maar in mijn ogen en gehoor niet minder bezield. In studio-opnames zal AI (deels of in het geheel) steeds meer voorkomen, ook al hoop ik dat creatieve geesten nog steeds blijven componeren en tekstschrijven en dit zoveel mogelijk live uitvoeren, met bezieling en virtuositeit. Ik heb het als head writer in eerste instantie ook met zangmelodie gecomponeerd (en niet zelden melodieën van instrumenten als onderdeel van een te maken arrangement), die ik in tweede instantie aan AI overliet. De teksten zijn geheel van mij en natuurlijk ook genre en soms ook bepaalde instrumenten koos ik zelf uit. AI komt dan wel met goede arrangementen in een puike productie, die dus zeer gepolijst is, dat klopt.